30/04

Vrouw met handvatten

Zo krijg je wel vat op de vrouwtjes.

Soms staat er (te) veel ruimte tussen woorden of woorddelen die bij elkaar horen. Dat heet een tangconstructie. Tangconstructies zijn niet per definitie fout, maar ze kunnen je lezers in verwarring brengen. En als iemand een zin tweemaal moet lezen om te snappen wat je bedoelt, ben je hem of haar misschien al kwijt.

Een paar voorbeelden:
Ik legde hem de mop, voordat hij zich weer eens onsterfelijk belachelijk zou maken door hem verkeerd na te vertellen, uit.
Het hondje liep het pad, dat hij herkende van toen zijn baasje nog leefde, af.

Je kunt eerst eens kijken of het zin heeft om de woorden in een andere volgorde te zetten. Als dat niet werkt, moet je verder knutselen. Soms kun je de zin het beste in stukken knippen.

Ik legde hem de mop uit, voordat hij zich weer eens onsterfelijk belachelijk zou maken door hem verkeerd na te vertellen.
Het hondje liep het pad af; hij herkende het van toen zijn baasje nog leefde.

Vanochtend trakteerde de televisie mij op een prachtexemplaar. Iemand sprak enthousiast over het enige scheermesje voor vrouwen met een metalen handvat.
Los dat maar eens op! De zin herschikken brengt je geen stap verder (het enige scheermesje met een metalen handvat voor vrouwen). Je kunt het wel oplossen met een verwijswoord: Het enige scheermesje voor vrouwen dat een metalen handvat heeft. Het woordje ‘dat’ laat geen enkele twijfel bestaan: het verwijst naar het mesje en niet naar vrouwen.

Voor de fijnproevers: er mag beslist géén komma achter ‘dat’. Maar dat is iets voor later.


Categorie: