03/07

Sterke vrouw

Hoe duidelijk wil je het hebben?

Een paar weken geleden liep ik Adam tegen het lijf.

‘Hoe gaat het met je?’ vroeg hij.
‘Belabberd,’ zei ik. ‘Mijn baan is wegbezuinigd en mijn lief praat al twee weken niet meer tegen me. Daarvoor praatte hij ook al een maand niet met me, maar nu is ie wel erg stil.’
‘Ach, jij redt je wel. Jij bent zo’n sterke vrouw.’

‘Help,’ zei ik.

‘Ik heb altijd bewondering voor je gehad. Hoe jij je door alle problemen heen slaat. Petje af, hoor.’

‘Help,’ zei ik.

‘Maar als ik eens iets voor je kan doen, dan moet je het zeggen, hè? Waar zijn vrienden anders voor.’

‘Help!’ zei ik. ‘Ik weet niet waar ik moet beginnen, en dus begin ik overal. Maar ik maak niks af. Het keukenplafond is half gewit en ik heb een berg achterstallige post waar je niet overheen kan kijken.’

‘Vervelend, zeg. Maar ik weet zeker dat je het redt, hoor. Je bent zo’n geweldig zelfstandige vrouw! Zeg, ik moet er weer vandoor… visite. Leuk, jong ding. Heeft een beetje hulp nodig met het invullen van een formuliertje, de schat. Ik zie je gauw weer!’

‘Help,’ mompelde ik nog.

Eergisteren zag ik hem weer.

‘En, hoe is het nu?’ vroeg hij.
‘Veel beter. Mijn lief is mijn lief niet meer en ik ben een eigen bedrijf aan het oprichten. En verder ruim ik elke dag een beetje op, dan kom ik wel door de troep heen.’
‘Zie je wel? Ik wist het wel. Sterke vrouw!’
‘Maar waar ik nou van baal, is dat ik het allemaal alleen heb moeten doen. Niemand zal ook eens een hand uitsteken.’

‘Maar dat is wel een beetje je eigen schuld. Sorry dat ik het zeg, hoor.’
‘Mijn eigen schuld? Hoezo?’

‘Nou, jij zal ook nooit eens om hulp vragen!’


Categorie: