07/05

(On)gevaarlijk dier

Pas op: hier waakt de poes.

Ik zat in Nijmegen op een bankje op iemand te wachten. En omdat ik nu eenmaal altijd alles lees wat mij voor ogen komt (het pak cornflakes, het etiket van de pindakaas, de krant van mijn overbuurman in de trein), las ik braaf elke winkelpui, boodschappentas en poster binnen mijn gezichtsveld. Ik las dus ook de enorme oplegger die vlakbij op een parkeerterreintje stond. Hij was bespannen met canvas, met daarop in koeienletters: ‘Kitten zonder pistool.’

Ik heb altijd een hele cameraploeg in mijn hoofd, die elke tekst ogenblikkelijk omzet in film. Beeld, geluid, de hele mikmak. Ik zag het dus meteen: hoe ik door die stikdonkere, holle ruimte liep, de lichtcirkel van een zaklantaarn vlak voor mijn voeten. Het rook muf. Ik liep op mijn tenen. De stilte donderde in mijn oren. Tot ik uit de hoek rechtsachter een pufje hoorde. Duidelijk het pufje van een kat in de stress.

Ik richtte mijn zaklantaarn op de plek waar het pufje vandaan kwam. En ja hoor: een spierwit katje met pluizige haartjes, angstig in de hoek gedrongen. En dat was geen wonder: hij kon zich niet verdedigen. Om zijn zachte buikje zat een witte, leren riem met daaraan een lege holster! Duidelijk een kitten zonder pistool.

Nu moet je niet denken dat zoiets minuten duurt. Ik las die tekst (0,5 seconden) en *pok!* beeld, geluid, de hele film in één keer (nog eens 0,5 seconden).

Daarna duurde het ongeveer vijf seconden voordat ik begreep dat het reclamebedrijf nog niet toegekomen was aan het plaatje dat bij de tekst hoorde. Het plaatje van het gloednieuwe product dat lijmpistolen overbodig zou maken. Voortaan konden we kitten zonder pistool. Raadsel opgelost.

Maar ik vond mijn eigen uitleg leuker. En ik kan geen oplegger meer zien of ik denk aan dat kleine katje (rood? gestreept? zwart-wit?) dat daar binnen ergens in een hoek zit. Mét een pistool in zijn holstertje, hoop ik.

 


Categorie: