Zwaaien via internet
augustus 2010 - Sociale media
Skypen is leuk en handig, ook zakelijk! Het opent de poort voor nieuwe rituelen en omgangsvormen ...
Skypen is leuk. Met je oma in Canada. Of iemand in een ander ver buitenland. Skypen wordt ook gezien als oplossing voor de files. Thuis werken en overleggen met je collega's via Skype. Geen gedoe met vervoer en je eigen tijd indelen. Werkgevers worden er nog niet al te warm voor. Werknemers wel. Er komt een dag dat het gebeurt: thuis werken omdat Skype er is.
En dan… Er is een arts die Skypt met zijn patiënten. Hij kwam er achter dat als hij "Goedemiddag, meneer Jansen." zei, tegen patiënt Jansen, dat deze dan niet ontspannen raakte. Terwijl dat wel altijd gebeurde als meneer Jansen persoonlijk bij hem kwam. Dan gaven ze elkaar eerst een hand. En dat kan niet via Skype.
De arts bedacht om direct aan het begin van het Skype-gesprek met zijn hand te gaan zwaaien naar zijn patiënt. En dat werkte! Zijn Skype-patiënten zwaaiden vrolijk terug en het ijs was gebroken. Na afloop namen ze al handenzwaaiend weer afscheid van elkaar.
Hierop voortbordurend denk ik dat zo'n ritueel nog uitgebreid kan worden. Je kunt hi-fiven met je hand tegen het scherm, Japans naar elkaar buigen of zelfs een zoen aan elkaar geven. Niet 3X op de wang, maar gewoon op de virtuele mond. Ook kun je met opgestoken duim een gesprek beginnen. Daarmee communiceer je dat je de ander top vindt. En bij moeilijke gesprekken houd je je duim omlaag bij de begroeting. Dan is gelijk de toon gezet en weet de ander ook waar hij of zij aan toe is qua sfeer van het gesprek dat gaat volgen. In alle gevallen is het wel zaak dat beide gesprekspartners ongeveer hetzelfde gebaar naar elkaar maken. Hoewel: een omgekeerde duim die beantwoord wordt met een virtuele zoen, zal misschien ontwapenend werken en het gesprek toch weer een nieuwe, positieve wending geven. Skypen is echt leuk.
Albert Hakkert
En dan… Er is een arts die Skypt met zijn patiënten. Hij kwam er achter dat als hij "Goedemiddag, meneer Jansen." zei, tegen patiënt Jansen, dat deze dan niet ontspannen raakte. Terwijl dat wel altijd gebeurde als meneer Jansen persoonlijk bij hem kwam. Dan gaven ze elkaar eerst een hand. En dat kan niet via Skype.
De arts bedacht om direct aan het begin van het Skype-gesprek met zijn hand te gaan zwaaien naar zijn patiënt. En dat werkte! Zijn Skype-patiënten zwaaiden vrolijk terug en het ijs was gebroken. Na afloop namen ze al handenzwaaiend weer afscheid van elkaar.
Hierop voortbordurend denk ik dat zo'n ritueel nog uitgebreid kan worden. Je kunt hi-fiven met je hand tegen het scherm, Japans naar elkaar buigen of zelfs een zoen aan elkaar geven. Niet 3X op de wang, maar gewoon op de virtuele mond. Ook kun je met opgestoken duim een gesprek beginnen. Daarmee communiceer je dat je de ander top vindt. En bij moeilijke gesprekken houd je je duim omlaag bij de begroeting. Dan is gelijk de toon gezet en weet de ander ook waar hij of zij aan toe is qua sfeer van het gesprek dat gaat volgen. In alle gevallen is het wel zaak dat beide gesprekspartners ongeveer hetzelfde gebaar naar elkaar maken. Hoewel: een omgekeerde duim die beantwoord wordt met een virtuele zoen, zal misschien ontwapenend werken en het gesprek toch weer een nieuwe, positieve wending geven. Skypen is echt leuk.
Albert Hakkert